یک نفر،به خودی خود، آدم نیست؟

دقیقا چند نفر باید کشته بشن تا احساسات شما هم جریحه دار بشه؟

"یه پسر،با رتبه ای پایین در رشته پزشکی می تونه قبول بشه.ولی یه دختر برای قبولی در همون رشته باید رتبه ی خیلی بهتری داشته باشه."

بعدا همه ی ما،خود ما که دم از حقوق برابر می زنیم،موقع انتخاب یه دکتر،یا حتی یه معلم،آقاهه رو ترجیح میدیم.همون که رتبه اش خیلی پایین تر از ما بود.

هدفم اینه که توی اون لحظه که بیدار میشم با فکر کردن به این که بازم میتونم بخوابم خودمو خوشحال کرده باشم!

پ-ن:امتحان کنید!

و تا می تواند ترکیب این دو حرف را به کار نبرد.

در خانه ی ما که هر زنگی بی جواب می ماند،چنین تلاشی برای جواب دادن تلفن تعجب آور است:

" بده من"

"نه بده من"

و آخر بابا میپرد،دکمه را فشار می دهد و بلند سلام میکند.

مامان آروم به من میگه:" می خواد به همه بگه من برای سحری بیدار میشم!"

دلیل تلاش هر دویشان را متوجه شدم!

دافعه اش زمانی است که دلت حتی برای بزاق دهانت تنگ میشود.

جاذبه اش،

افطار کردن همزمان با ۴۰ نفر دیگر است.حتی اگر ۲۰نفرشان کلا روزه بوده اند.

سریال دیدن با ۴۰ نفر دیگر است.

میوه و زولبیا و بامیه خوردن است،مسلما با ۴۰ نفر دیگر.

و متاسفانه زمان جاذبه اش از دافعه اش کمتر است.

---

نه که فقط بابای من باشه ها،هر مردی به یه سنی که میرسه به این پی میبره که عجب موجود خوبی بوده تا الان و همه چیزو تکذیب می کنه.

 پسرش،همانی که سر کوچه شربت به ملت میداد،توی خیابون به من و دوستم که در حال چیپس خوردن بودیم متلک انداخته بود که "منم چیپس میخوام،به منم چیپس بدین" وقتی فهمید به آشنا متلک انداخته هول کرد.

برای من هم شربت آوردند.سیب را نشانشان دادم:"مرسی دارم سیب میخورم."

یاد مطلب خودم افتادم: بساز ولی نسوز

به راستی که اینان سوختند،عاملانش سوخته از دنیا نروند!

کارش که تمام شد پول هایش را جمع کرد و گذاشت توی کیفش.سرشو بالا آورد و منو دید.یادم رفته بود لبخندمو جمع کنم.اونم لبخند زد.کتاب هاشو جمع کرد و رفت.

---

با این که کلا مخالف "پول نویسی"هستم،ولی بعضی وقتا تصور یک "نایک سبز"روی دستار امام خمینی وسوسه ام می کند...

من هیچ وقت به مدت طولانی وسط اون ۴راه، راه نرفته بودم.هیچ وقت روی آن سکوی بلند کنار آن خیابان نایستاده بودم.هیچ وقت فکر نمی کردم این همه لباس سبز هست.هیچ وقت اون همه موتور سوار پرچم ایران به دست ندیده بودم،طعم اسپری گاز را نچشیده بودم.

جمعه له شدیم...خندیدم...گریه کردم...

شنبه فحش دادیم.

یک شنبه الله اکبر گفتیم.

دو شنبه سعی کردم فراموش کنم.

سه شنبه نتونستم فراموش کنم.

چهار شنبه گریه کردم.

پنج شنبه ، جمعه، شنبه...

من هیچ وقت،وقت نماز گریه نکرده بودم.هیچ وقت صدای من توی خیابونمون نپیچیده بود.الله اکبرو می گویم!هیچ وقت آدم های به این پر رویی ندیده بودم.ای وای که دیده بودم ولی نمیدانستم!

من هیچ وقت این روزها را از یاد نمی برم.دستمان که به جایی بند نبود.مثل هر اتفاق دیگری سعی کردیم خاطره ای بسازیم تا دلمان را به آن خوش کنیم،خاطره ای سبز...

ذهنم همزمان درگیر دو چیز شد:این که منظورش از نسل سوخته اول، خودش و هم نسلی هایش هستند؟همان هایی که جوانی شان در خیابان ها و شعار دادن ها گذشت؟همان هایی که الان آن دوران را به خاطر خاطره هایشان دوست دارند ولی می خواهند ما را قانع کنند که اشباه نکردند...

و این که نکند نسل سوخته بعدی ما باشیم؟ من و تویی که دامنه اعتراض هایمان با قطعی اس ام اس و اینترنت،محو می شود.اگر خواستیم به خیابان برویم نسل اولی ها نگران می شوند.اگر بگوییم شما هم کف خیابان بودید تکذیب می کنند.در خانه می مانیم و غر می زنیم که شما شروعش کردید چرا جلوی تموم شدنش را میگیرید؟این را هم میدانیم تمام شدنی در کار نیست.

ولی آنها نگران اند از ستاره دار شدن فرزند دانشجویشان و له شدن فرزند دیگر زیر باتوم...

من نمی خواهم فردی از این نسل سوخته احتمالی باشم.

این روزها بیشتر از قبل به این موضوع فکر میکنم که باید ماند و ایران را ساخت،یا رفت و برای خود زندگی ساخت؟ ماندن و ساختن راهی سخت در پیش دارد...

مردان و زنانی که از حقتان دفاع کردید،دست و پای زخمی تان را می بوسم،دل زخمی تان را دعا می کنم...

استخر توپ ها شبیه قفس بود یک سمتش سرسره ای داشت که از روش سر می خوردیم و میفتادیم توی دنیای توپ ها.توپ های رنگی کوچک.توپ ها را به هوا پرتاب می کردیم،توی صورت هم می زدیم، از روی سکو شیرجه میزدیم توی استخر و سعی می کردیم خودمونو توی توپ ها غرق کنیم.غرق شدن ما بیشتر از چند ثانیه طول نمی کشید.هر چه هنر و زرنگ بازی بلد بودیم در می آوردیم،می دونستیم پدر و مادرمون اون طرف حصار آهنی ما را نگاه می کنند و لبخند می زنند.چند تایی سعی می کردند بی تفاوت باشند،چند تایی بچه هاشونو تشویق می کردند که از فرصتشون استفاده کنند.این را هم میدونستیم که خیلی وقت نداریم.تا چند دقیقه دیگه اون آقا سوت می زد و از سرسره-نه-از در ما را بیرون میکرد.

یک بار گوشه سکو یک سوسک سیاه داشت راه میرفت.نترسیدیم.سوسک کاری به ما نداشت،ما هم به او توجهی نمی کردیم...

برادرم قبل از سوت خروج خودشو زیر توپها قایم می کرد.می خواست یک دوره دیگه توی استخر بمونه،بدون اینکه اون آقا بفهمه.من جرئت این کارو نداشتم،بعد از سوت بهم می گفتند بیا بیرون و من هم میرفتم و مثل بقیه بزرگترا از بیرون دنیای توپی را تماشا می کردم.یک دستم تو دست بابا و یک دستم گره خورده به حصار و با حسرت به افراد جدید نگاه می کردم.برادرم بیشتر از من توی اون دنیا بود،مثل بقیه پسرا...

عراقیان؛شما کفش.

و ایران؛تو از سنگ و کفش حماسه بساز.

کشورهای عرب؛نگران نباشید.سنگ و کفش از نفت ساخته نشده اند،حماسه نیز.

کسی که برگ های زرد پاییزی رو جمع میکنه،خوشبخته.

واین که من توی زندگیم دو بار واقعا خواستم یک رفتگر باشم:

یک بار که ساعت ۵صبح نور لامپ ماشین ما به لباس رفتگرهای توی بزرگراه افتاد و نوار روی لباسشون برق زد و من یک آرامش عجیبی رو در این شغل حس کردم!

و  یک بار امروز که داشتم حسرت میخوردم که چرا برگ های زرد دارند می ریزند.

"می خواهیم  روز ۱۳آبان(روز دانش آموز) پرچم آمریکا رو توی مدرسه آتیش بزنیم"

وقتی من به عنوان رئیس شورا میگم:" آخه این چه کاریه؟!!"

جواب میدند:" همه جا همین کارو می کنند"

وقتی با تعجب بهشون نگاه میکنم میگند:"ببین ما با مردم آمریکا کاری نداریم،آمریکا دشمن ماست...پرچم آمریکا که نماد ملت آمریکا نیست..."

وقتی حتی توی مدرسه های ایران این وضع باشه،چه انتظاری داریم آمریکایی ها هم به پرچم ما احترام بزارند...

اگه اونا یک بار گفتند مر*گ*بر*ایر*ان چه عکس العملی نشون میدیم؟

اگه یه چیز کوچک "نمیشه"...پس ...حتی فکر کردن به چیزای بزرگ باید حروم باشه.

تشویق کردن در مراسم شادی ها،تبدیل شد به فرستادن صلوات های مکرر،بی دلیل.

پ.ن۱:توی یکی از سخنرانی هایی که از تلویزیون پخش می شد،بعد از بردن نام امام خمینی همه صلوات فرستادند.تا حالا به ما یاد داده بودند که بعد از نام "محمّد" صلوت بفرستیم.حتی بعد از نام های امام علی یا بقیه امام ها چیزی نمی گفتیم.نمی دونم چطور امام خمینی مقام بیشتری نسبت به آنها پیدا کرد...

 پ.ن۲:صلوات هم لوث شد.

"من میخوام یک آدمو به اضمحلال بکشونم...!!!"  (زن مواد فروش در روز حسرت.)

هفته دفاع مقدس بهانه ای شد برای این که بنویسم  این دفاع برای منی که در دوران جنگ نبوده ام چندان هم مقدس نیست.

. واقعا مجبور بودید برای آن مناطقی که الان هیچ رسیدگی ای به آنها نمی شود بجنگید؟ قبول دارم .باید در مقابل خاک کشورمان دفاع می کردیم،ولی وقتی آن را پس گرفتیم چه کار کردیم؟

چقدر  امنیت  آن را تامین کردید؟ چقدر آبادش کردید؟

هنوز شهر های جنوب را برای ساختن فیلم های دفاع مقدس نگه داشته ایم.هنوز در گوش مردم جنوب خمپاره می ترکانیم ،صداشو ضبط میکنیم توی سینما نشون میدیم و میگیم:"یادتونه؟!! "

این مردم از "صداهای یادآور" شما نباید آرامش داشته باشند؟

قصد توهین به شهیدها و خانوادشون را ندارم،ولی هر جایی که میریم باید عکس شهید ببینیم،اسم خیابونا،اسم  تالارها،مدرسه ها و ....چپ میریم دفاع مقدس،راست میریم دفاع مقدس.تلویزیون ها خانواده شهید ها را نشون میده.تبلیغ شهادت میکنه. در دوران صلحمون هم باید به فکر جنگ باشیم،تا جنگ بعدی...

دیگه بس نیست؟ یه جایی تمومش کنید. هشت سال جنگ بود،هشتصد سال باید جورشو بکشیم؟ چقدر به پشت سرتون نگاه می کنید؟چقدر درجا زدید؟ چقدر به ظاهر افسوس گذشتن اون روزا رو می خورید؟!!

ای کاش انگیزه ی این جنگ را دفاع از ایران اعلام می کردید.نه دفاع از اسلام.

پ.ن:من تا به حال به جنوب ایران نرفته ام. در دورانی هم نبوده ام که در وضعیت قرمز قرار گرفته باشم، ولی حتی من هم با شنیدن صدای آژیر آن حس بدی پیدا می کنم...

_بعضی ها اینقدر قشنگ می نویسند که آدم هوس میکنه وبلاگ بسازه و بنویسه.بعضی ها هم اینقدر مزخرف میگن که آدم از وبلاگ گردی پشیمون میشه.یه مدتیه احساس میکنم حرف برای گفتن زیاد دارم ولی تا پای نوشتن وسط میاد همه ی حرفا دور میشند...ما هم میریم "360گردی"!

_امروز اول مهره...انتخاب چنین روزی برای آغاز نوشتن برای دانش آموزی مثل من  اصلا شگون نداره!

_با این سابقه ی ویلاگ سازی و وبلاگ سوزی ،هنوز هم با نوشتن پست اول مشکل دارم.